DE DOOD

MOEILIJK KIND OF WAARHEIDSZOEKER ?

Wed, 01 Feb 2023 11:45:50 GMT

Ik leg in gesprekken vaak de vinger op de zere plek. Ik stel moeilijke vragen die confronterend kunnen zijn. Ik kan heel direct zijn. Dit doe ik vooral bij mijn familie en dit maakt me niet altijd favoriet. Mijn vader noemt me nog steeds wel eens - ik ben nu 43 jaar - een moeilijk kind. Ik kies vaak de “moeilijke weg”, ik ben eigenwijs, heb m’n eigen ideeën over hoe het wel of niet moet.

Die moeilijke weg, dat klopt. Ik geloof dat je via die moeilijke weg meer leert en meer ervaring opdoet. Dat betekent inderdaad vaak een oncomfortabel pad, met soms meer weerstand, botsingen met jezelf en anderen. Het is een ongebaand pad waar je harder moet werken - ik zie het als dichte bebossing die je weg moet kappen - om van A naar B te komen. Toch zie je op dit pad meer bijzonderheden; je bent dichter in contact met de natuur ( je eigen natuur), je leert je eigen krachten en valkuilen beter kennen, je ziet misschien soms nog wat bijzondere dieren (die ook hun boodschap voor jou hebben), kortom: je ziet tijdens de worsteling de pracht van het leven.

Mijn man zegt: Je bent geen moeilijk kind, maar vooral een waarheidszoeker. Iemand die op zoek is naar dat wat puur is, wat “klopt”, iemand die graaft en de onderste steen boven wil krijgen. Nee, dat maakt je zeker niet altijd makkelijk en ook niet populair. Veel mensen willen liever op het gebaande pad hun leven vullen met chit-chat en comfort. Een waarheidszoeker die daar doorheen banjert is inderdaad ongemakkelijk en moeilijk.

Daarnaast wordt deze waarheidszoeker vaak ook niet begrepen. Waarom zou je het leven “moeilijker” maken? Waarom zou je graven en zere plekken aanraken? Ik denk dat mijn overtuiging is dat we eerst door het donker moeten voordat we bij het Licht aankomen. Want vroeg of laat gaat de ander die graag ongemak en pijn uit de weg gaat, toch die beurse zere plekken voelen. Des te meer en langer je ze wegstopt of verbergt, des te harder ze gaan zeuren. Dus waarom uitstellen?

Daarnaast denk ik dat deze waarheidszoekers - ja, er zijn ook meerdere waarheden - een functie hebben in onze maatschappij. Ze willen ons herinneren aan de Lichtvonk die we allemaal in ons dragen. Dat Licht dat we vergeten, waardoor we soms depressief, moedeloos, ongemotiveerd kunnen raken en we ons bovenal ongeliefd kunnen voelen.

Als je namelijk weet dat er altijd een Lichtje in jou brandt, dan zul je - ook al ben je nog zo alleen - altijd Liefde voelen. Liefde van iets groters dan jouw Aardse vorm, Liefde die alles en iedereen verbindt, Liefde die nooit weg gaat, nog niet eens in jouw grootste nachtmerries. Je weet dan namelijk dat jij zelf die Liefde bent en belichaamt. Dat heb ik zelf ervaren toen ik in de bosbrand in Australië zat. Want dit Licht brengt je niet alleen Liefde, maar ook wijsheid, geluk, inzicht en een groter besef. Ik denk daarom dat ondanks dat ik veel alleen ben (als echte einzelgänger) ik me toch nooit echt eenzaam voel. Ik voel altijd een grotere Liefde. Maar om dat te kunnen voelen zul je misschien eerst door de mist over dat moeilijke pad dat lijntje moeten vinden. Als je namelijk weet, voelt, ervaart dat je dat lijntje altijd kunt vinden in je meest moeilijke momenten dan zul je daar nooit meer aan twijfelen. Dan is het als een soort maatje dat altijd naast jou loopt op jouw Levenspad hier op Aarde. Het is een geruststelling dat het - hoe dan ook - altijd goed komt. Dus dat moeilijk pad heeft mij zoveel gebracht; een diep diep diep vertrouwen in mijn Licht en Liefde. Wat niet wil zeggen dat het leven altijd makkelijk is, maar wel dat ik nooit alleen ben en er altijd voor mij wordt gezorgd, in welke vorm dan ook.

IN DE SCHADUW

Wed, 18 Jan 2023 12:58:01 GMT

Laat jij alles van jezelf zien? Zeg je alles wat je vindt, denkt, voelt? Of bevinden delen van jou zich nog in de schaduw? Mag jij van jezelf alles uiten wat er in jou leeft? Met de nadruk op ‘leeft’. Want als je veel terug houdt, binnen houdt, leef je misschien wel minder. Misschien onderdruk je jouw levenskracht door delen van jezelf weg te drukken.

Als bepaalde delen van jou vroeger ongewenst waren dan zit dit verstopt in jouw ‘schaduwzijde’. Omdat bijvoorbeeld jouw uitbundige energie of gevoeligheid of vele vragen “teveel” waren voor jouw ouders, leraren of vrienden, heb je dit weg gestopt. Deze stukken van jou zijn daarom vaak verbonden aan pijn, omdat ze er niet mochten zijn.

Dat wat in onze schaduwkant verstopt zit, lang geleden weggedrukt, dat kan er nu vaak verwrongen uitkomen. Bovendien ben je je vaak onbewust van deze delen. En ook is het vaak zo dat wanneer anderen dan wel soortgelijk verdrag vertonen waar jij vroeger geen ruimte voor kreeg, dat je je daar dan aan irriteert of er zelfs boos om wordt. Dit komt omdat het vaak verborgen zit in het onbewuste deel van jouw brein.

Een voorbeeld dat ik vaak zie: ouderen die in de oorlog of net na de oorlog zijn opgevoed, hebben vaak weinig kind mogen en kunnen zijn. Ze hebben niet alleen de pijn van de oorlog en de pijn van hun ouders met zich meegenomen, maar ze zijn vaak ook “strak” opgevoed: hard werken, weinig lol of uitbundigheid, in armoede, goed luisteren, altijd meehelpen, weinig emoties of innerlijke worsteling delen, enz. Wat je dan soms ziet zijn oudere mensen die praten over: stoute, verwende of luidruchtige kinderen. Als ik mensen zo hoor praten dan voel ik vaak de verharding, maar nog dieper daarin voel ik de pijn of het verdriet van wat deze mensen zelf gemist hebben. Dat is eigenlijk het kleine innerlijke kind dat nog steeds om liefde, vrijheid en aandacht schreeuwt. Eigenlijk is het hun innerlijke pijn, hun verborgen deel dat gezien en omarmd wil worden.

Je kunt als je volwassen wordt dan twee kanten op: hetzelfde pad blijven bewandelen zoals je dat hebt geleerd (met een grote schaduwzijde), of het anders willen doen en nieuwe wegen gaan bewandelen.

Als je jouw schaduwkant niet hebt aan gekeken, dan komt deze vaak akelig naar voren: venijnig, in irritatie, in verwijt. Vaak heel onbewust komt dit naar buiten, want je hebt vaak geen idee meer van die weggestopte behoeftes waaraan nooit voldaan is. Toch beschadig je daar anderen mee. De simpele zin ‘Hurt people hurt people’ is daarin heel duidelijk.

Daarom bestaat er zoiets moois als ‘SCHADUWWERK’. Hierin ga je kijken naar jouw verstopte pijn, dat waar jouw innerlijk gekwetste kind nog steeds naar verlangt. Als je dit hebt aangekeken zul je merken dat je meer tolerantie hebt voor jezelf en anderen. En als je hier langere tijd mee bezig bent, dan zul je - zelfs wanneer anderen akelig reageren of jou pijn doen - daar doorheen prikken en zien waarvanuit de ander reageert. Ik zou willen zeggen dat je Liefde dan groeit. Dat wat in de schaduw verborgen zat komt in het Licht te staan. Dit is onlosmakelijk verbonden met meer begrip en compassie voor je medemens in de onderstroom.

Daarom denk ik dat naast schaduwwerk het belangrijk is het achterste van je tong te laten zien. Dat begint als kind, maar dat kun je als volwassene ook weer gaan oefenen: kwetsbaar delen wat je voelt, wat er in jou omgaat, wanneer je worstelt, oprecht je mening uitspreken over zaken die misschien wel niet voldoen aan de publieke opinie. ‘Put your heart on the line'; eerlijk en direct spreken vanuit je hart. Het is misschien niet makkelijk, maar uiteindelijk zul je daardoor meer trouw aan jezelf zijn - dat zal je vrijer en gelukkiger maken

DE DOOD

Mon, 02 Jan 2023 14:11:14 GMT

Nieuwe aHOElinea

Ik voel me verbonden met de dood… als rode draad door mijn leven. Ik belandde tijdens mijn eerste ayahuasca weekend in de baarmoeder, waar ik me alleen en verlaten voelde. Voordat ik geboren ging worden voelde ik de dood al bij me. En laten we eerlijk zijn, dood en geboorte zijn hetzelfde portaal, de deur gaat alleen naar de andere kant open.

Die eenzaamheid heb ik als kind lang gevoeld en in mijn puberteit had ik ook weleens de wens om dood te gaan, daar dacht ik over na. Toen ik een klasgenootje daarover sprak kwam ik erachter dat niet iedereen diezelfde gevoelens had. Ik voelde me vaak buiten de groep vallen, ondanks dat ik wel vrienden had. Vele jaren later tijdens mijn ayahuasca reis kwam ik erachter dat ik iemand of iets in die baarmoeder heb achtergelaten; ik hoorde mezelf zeggen ‘Sorry dat ik je heb achtergelaten’. Er viel tien kilo van mijn schouders af en wat een verdriet kwam eruit.

Toen ik 28 was, mijn beste vriendin voor de liefde naar Mexico verhuisde, mijn relatie uitging en mijn oma overleed, besloot ik van de ene op de andere dag dat ik een jaar door Australie en Nieuw Zeeland wilde reizen, deze behoefte had ik daarvoor nooit gehad. De dood van mijn oma was de inluiding van een sterkere verbinding met de spirituele wereld. De radio sprong soms ineens snachts aan met het liedje op de radio ‘I just came to say hello’. Haar “vertrek” deed me veel verdriet, maar bracht me dichter bij mezelf en God of de Bron.

Ik werkte in een kledingwinkel en nam nog een baantje erbij in de kroeg, ik werkte zeven dagen per week. Ik zette alles opzij voor mn reis. Na bijna een jaar hard werken nam ik ontslag en zei ik de huur van mijn huisje op. En daar ging ik… alleen naar de andere kant van de wereld - ik wilde weten wie ik was zonder familie, vrienden, werk. Ik had een geweldige reis; zeven maanden lang genoot ik intens, ontdekte ik nieuwe kanten van mezelf en voelde ik me vogelvrij, ik ging meer van mezelf houden. Toen kwam de dood weer even gedag zeggen: ik belandde in een grote bosbrand - nu bekend als Black Saturday. Omringd door een heftig brandende bosvlakte belde ik vanuit het huis waar ik verbleef mn ouders. Dat huis vloog later ook in brand toen de gastvrouw en ik er nog in zaten. Ik had aan de telefoon afscheid genomen van m’n ouders en gezegd dat ik van ze hield. Mijn moeder had daarna kokhalzend boven de wc gehangen, maar zo’n 2 uur later belde ik haar met de telefoon van de helikopterpiloot. Vele mensen stierven in deze bosbrand, maar wij waren gespaard gebleven. Ik voelde me herboren en heb bijna een jaar rond gelopen met de gedachte ‘Ik leef, ik leeeeef!!’. Achteraf een enorm kostbaar geschenk, het voelde als opnieuw geboren worden.

Daarna wilde ik nog vrijwilligerswerk doen in Afrika. Ik kwam bij de organisatie Watoto in Oeganda terecht en werkte als nanny ;) in weeshuizen. Ook daar kwam ik in aanraking met de dood. Ik werd als een van de weinige vrijwilligers gevraagd om ook in de kliniek bij de zieke kindjes te werken of om met ze mee te gaan naar de dokter. Mij werd gevraagd of ik bij een kindje wilde zitten dat heel zwaar ademde en waarvan niet zeker was of hij het zou redden. Ik bidde terwijl ik naast hem zat, hij overleefde het. Maar er waren ook gevonden babies die het niet overleefden of vroeggeboren tweelingen waarvan een het redde en de andere niet.

Toen ik terugkwam in Nederland wilde ik de opleiding tot radiotherapeutisch laborant volgen. Dat is het werk dat ik tot op heden doe, ik bestraal kankerpatiënten, volwassenen en kinderen. Wederom een dichte verbinding met de dood. Maar werk dat ik met veel liefde voor mijn medemens doe. En ik heb lang gedacht dat ik ook wel stervensbegeleider zou willen zijn, dat voelde passend, als een soort verlengde van mijn pad.

Totdat ik het grote inzicht had dat de dood niet echt de dood is, maar een transformatie. Tijdens onze natuurkundelessen leren we allemaal dat energie nooit verloren gaat, maar om wordt gezet in een andere energie. Mensen zijn ook energie. We gaan niet dood, we nemen alleen een andere vorm aan.

De rode draad in mijn leven is niet de dood, maar transformatie! De transformatie die ik heb ervaren tijdens mijn ayahuasca reizen, de transformatie die ik heb geleefd in Australie en meegenomen heb naar Nederland, de transformatie die de mooie dood met zich meebrengt. En deze transformatie heb ik vaker voorspeld gekregen; mijn leven gaat over transformeren; het oude dat ons niet meer dient los laten en in een nieuwe wereld stappen. Ik ben al deze tijd al bezig met transformeren, beetje bij beetje laat ik meer en meer los en stel ik me open voor een nieuwe toekomst waarvan ik vroeger nooit durfde te dromen. Mijn pad gevuld met persoonlijke ontwikkeling - mijn reizen, ayahuasca reizen, lichaamswerk, mn jaartraining aan de Vrouwenkracht Academie, mn Vipassana meditatie retraite, mn deep tissue massage door Maori’s, innerlijk kind werk, enz. - het is allemaal onderdeel van mn transformatie. Daarmee ook de jaaropleiding die ik nu volg tot intuïtief systemisch werker. Deze daagt me uit om nog weer dieper te zakken, meer van mezelf te laten zien, nog meer te transformeren… naar wie ik in essentie ben. Ik zou het het werk van de Ziel willen noemen, het ontrafelen van je menszijn tot je bij je Goddelijke vonk uitkomt. Dat is mijn rode draad; de dood van het menszijn en het opnieuw geboren worden, het zichtbaar worden van de Ziel.

En psssst, ik denk dat dat het pad van ons allemaal is… En daar wil ik mensen bij helpen.

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.